فى نفوس احاطتها الخوف

 

وانى منى لها حلقات العطف

 

عندما نشترك كلنا فى جريمه

 

او ان تاتى لنا عيون سليمه

 

ليس لان القدر يحتوى الايام

 

او اننى انسان احطاته الاوهام

 

اذكرينى بين المحاضر المستقبل

 

ستعشقين الايام ومابينهما بل

 

ستعشقين الوداع بكل السبل

 

ودعينى وارسمى المدن والبلاد

 

او انشدى قصيده لرب العباد

 

فانه يرانى ولا ترينى والبعد

 

 اصبح على عينى ... افتقدتنا

 

 السنين فى بؤر الخوف والحرمان ...

.

ومن ذا الذى يعيش فى زمنا

 

 بامان .... اعملى انى احلف بالله

 

 لامنية لقياكى ... او ان قلبى

 

 يوما صباحا حياكى .... وعاش

 

 مافقدته الالسن فى زمن سياجى ....

 

 فان الانسان اصبح البلاد

 

 ومابينها السياج .... ومن ذا

 

,,, الذى قال لقلبى يااغلاك فالقد

 

 اصبح فى حياتنا لا يحتمل ,,, جاء

 

 ليكون فوقنا جبل ,,, مثلما قالت

 

 الكلمات ,,, وتبعتها دائما

 

 ذكريات ,,, مثلما قالت الالسن ,,,

 

 او دموعا جاءت فى الاعين ,,,

 

 أأدركتى انى الكائن الانسان ,,

 

 ادركتى انى انا النسيان

 

خاننـــى حب عمرى

 

وما كان كان فى يدى وامرى

 

او جفون هيا وعيون سراب

 

او حتى فى اوقاتى اعيش الغياب

 

فالحب اصبح هو الممنوع

 

والقلب هو الهدف الموجوع

 

اصبحى على الف خير

 

ان بقلبى اجمل سر

 

عشت معكى اجمل الليالى

 

وان الحب كان دائما فى بالى

 

احلمى بين الاحضان كلما ترينى

 

فالدموع فى البعد عنكى اصبح على عينى

 

انسينى لو تنسى الاحزان

 

احلمى بين كل حلقات الوجدان

 

سلاسل هيا من  من نيران

 

وطفل واحد وانسان بالوجدان